วันนี้ตื่นเช้า ออกจากบ้าน นั่งรถเมล์เพื่อมาต่อรถไฟฟ้ามาทำงานตามปกติ

เนื่องจากผมขึ้นรถค่อนข้างจะต้นสาย ก็เลยได้นั่ง แล้วพอรถเมล์ผ่านมหาลัยแห่งนึง
ก็มีหนุ่มนักศึกษาคนนึงขึ้นมา นั่งที่นั่งว่างข้างหน้าผมไปสองที่

รถเมล์ก็วิ่งต่อไปเรื่อยๆ คนก็ขึ้นมาตามลำดับจนเต็มคันรถแต่ไม่แน่นมากนัก

สักพักหนึ่งก็มีคุณป้าคนนึงขึ้นมา ยืนเกาะตรงที่ นักศึกษาคนนั้นนั่งอยู่

...............................

...............................

...............................

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผมเลยเรียกคุณป้าคนนั้นเบาๆ แล้วลุกให้แกนั่ง
พอคุณป้าได้นั่ง ผมก็ยืนมองดูนักศึกษาหนุ่มคนนั้นด้วยความหงุดหงิดใจ

บนรถเมล์ว่าแคบแล้ว ใจเขาทำไมถึงได้แคบกว่าแบบนี้

รถเมล์เคลื่อนตัวต่อไป คนลงเยอะขึ้น ทำให้รถมีที่มากขึ้น
ไม่อึดอัดเหมือนตอนแรก แม้ที่นั่งจะยังเต็มหมดก็ตาม

มีคุณยายกับหลานชายสักประมาณประถมขึ้นมา ยืนเกาะตรงนักศึกษาหนุ่มคนนั้น

...............................

...............................

...............................

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉับพลันเด็กชายคนนั้นก็เอานิ้วชี้ไปที่กำแพงแล้วพูดว่า

"โปรดเอื้อเฟื้อ แก่เด็ก สตรี และ คนชรา"

"ที่นั่งสำรองสำหรับผู้สูงอายุ"

"ยายครับ โอ๊ตอ่านถูกมั๊ย"

 นักศึกษาหนุ่มคนนั้นสะดุ้ง ลุกให้คุณยายนั่งทันที และรีบลงที่ป้ายถัดไป

ผมยิ้มน้อยๆแล้วนึกในใจ

สะใจว่ะ

=====================================

 ทิ้งท้ายอีกแล้ว

"เอาแต่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่เอา"