"พี่ขา ช่วยหนูหน่อย!!!"
"หืม ??มีอะไรครับ"
ผมหยุดตามคำทักของผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากที่ผมออกมาจากตึกที่ทำงาน
เพื่อจะไปงานศพของคุณตาของเพื่อนคนนึง(จากเพลินจิต ไป วัชรพล)
"หนูขอเงินพี่ 100 บาทได้มั๊ย เป็นค่ารถกลับบ้าน"
ผมหยุดคิด ผู้หญิงคนนี้ แต่งตัวก็ไม่ได้ปอนๆ ดูเหมือนจะลำบากจริงๆ
แต่ขณะนั้นในกระเป๋าผมมีอยู่ 350 บาท ค่ามอไซต์จากที่ทำงาน
ไปถึงงานศพ 300 บาท ผมจะเหลือเงินกลับบ้านแค่ 50 บาทเท่านั้น
"พี่มีให้น้องไม่ถึงร้อยนึงหรอก มีเศษเหรียญอยู่สามสิบบาทน่ะ ได้มั๊ย"
"โธ่ พี่หนูลำบากจริงๆ ขอหนูร้อยนึงเถอะ หนูอยากกลับบ้าน"
ผมก็หยิบกระเป๋าตังค์ มาเปิดให้ผู้หญิงคนนั้นดู
"ตอนนี้ มีอยู่ 350 บาท เดี๋ยวต้องไปธุระ ใช้เงินสามร้อยบาท
มีเศษให้แค่นี้เท่านั้นแหละ"
ผู้หญิงคนนั้นตอบขึ้นมาทันที
"โธ่ พี่ทำไมใจร้ายแบบนี้ พี่อย่ามาโกหกหนูเลย ขอหนูร้อยนึงเถอะ
นี่หนูท้องด้วยนะ 9 เดือนแล้ว จะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย"
ปึด________________
ผมเงียบและมองหน้าผู้หญิงคนนั้นสักพักนึง และพูดดังๆออกมา
"พอเถอะ ใครโกหกใครน่ะ รู้อยู่แก่ใจ พยายามช่วยเท่าที่ได้ก็ยังหาว่าโกหก
ได้คืบจะเอาศอก จะให้พาไปให้ตำรวจฝั่งตรงข้ามช่วยเอาไหม"
เธอรีบเดินหนีไป ผมมองตามอย่างเวทนา และเดินไปวินมอไซต์
เพื่อไปงานตามที่นัดไว้ทันที
====================================
ทิ้งท้ายอีกแล้ว
"คนเราจิตใจสูงย่อมไม่เกี่ยวกับฐานะ ฉันใด
จิตใจต่ำก็ย่อมไม่เกี่ยวกับฐานะ ฉันนั้น"
ปกติผมจะทำเป็นไม่ได้ยิน เหอะๆ แล้วเดินผ่านไป